Loopbaanadvies en Casemanagement

Verhalen inspireren. Daarom werken we de verhalen uit van de mensen die bij en met Rochewood werken. En dat doen ze in allerlei rollen bij allerlei organisaties. Dit keer het verhaal van Pien (Casemanager). 

Collega - Pien (witte transitie)

Je bent sinds 2008 zelfstandig ondernemer. Waarom heb je gekozen voor ondernemerschap?
''Ondernemen is voor mij ontdekken. En dat deed ik als kind al dolgraag. Geen boom was te hoog om in te klimmen en soms uit te vallen.  Daarnaast was mijn vader ondernemer (mijnbouwkundig ingenieur) en zijn verhalen hebben mij altijd aangesproken. Het zit dus een beetje in mijn karakter en opvoeding. In 2008 werd ondernemen haalbaar en was het tijd voor de sprong in het diepe.''

Is het lastig te starten tijdens een financiële crisis?
''Het maakt het er niet in ieder geval niet gemakkelijker op, maar eind goed al goed. Ik heb altijd gedacht dat als ik dit als ondernemer overleef, dan overleef ik ondernemerschap.''

Wat waren je eerste opdrachten als nieuwbakken ondernemer?
''Het was mogelijk mijn werk als assessor en loopbaanadviseur voort te zetten, maar dan als freelancer. Hiernaast kreeg ik ruimte om mijn weg als ondernemer te vinden. Ik kwam in contact met een verzekeraar en raakte in gesprek over de WGA-doelgroep. We startten een pilot om medewerkers van verzekerde WGA-klanten inzicht te geven in wat nog wel mogelijk was. De WGA was voor mij nieuwe materie, maar ik kon mijn ervaring als assessor en loopbaanadviseur goed gebruiken. De pilot werd een succes. Hierna kwamen ook andere verzekeraars op mijn pad.''

Dat klinkt als een hele andere wereld dan loopbaanadvies. Wat waren de raakvlakken?
''Het was voor deze mensen heel erg goed om te kijken naar zichzelf, wat ze willen en wat ze nog wel kunnen. De mogelijkheden in plaats van de onmogelijkheden. Stel je voor dat je al 2 jaar hoort van bedrijfsartsen en arbeidsdeskundigen wat je allemaal niet kunt. Hoe prettig is het dan samen te denken aan en praten over wat wel kan? In loopbaanadviestrajecten doe ik precies hetzelfde, vandaar de raakvlakken. Dankzij deze gesprekken zag ik weer lichtjes in de ogen van de mensen verschijnen met een positief resultaat als gevolg. Je ziet dan ook wat het belang van werk, naast het financieel aspect, voor mensen is.''

Wat is volgens jou het belang van werk?
''Ik denk dat werken voor iedereen in de basis goed is. Het is deel van je identiteit en geeft een gevoel van eigenwaarde, zingeving en financiële zelfstandigheid. Als je het juiste werk doet, geeft het je ook nog eens heel veel plezier. Juist mensen die dat al tijden niet ervaren, zien dat in door er samen op deze manier over te praten.''

Waarom lopen mensen veelal vast in hun loopbaan en wat kun je hieraan doen?
''Ik zie vaak dat mensen ooit in een bepaalde richting zijn beland, alsof het niet helemaal de eigen keuze is geweest. Dat begint al op het moment dat je een vakkenpakket of profiel kiest op de middelbare school. Vaak is de omgeving, zoals vrienden en ouders bepalend in die keuze, niet de eigen intrinsieke drijfveren. Er zijn overigens maar weinig mensen die op zo’n jonge leeftijd al exact weten wat bij ze past. Daar komt dus invloed van buitenaf om de hoek. Je kiest een koers waarbij het maar de vraag is of je realiseert wat je er uiteindelijk mee gaat doen. Ik denk dat hoe beter je mensen op jonge leeftijd helpt inzicht te krijgen in wie ze zijn in plaats van wat ze doen, je voorkomt dat mensen later in hun loopbaan vastlopen.''

Je kunt niet altijd doen wat je leuk vindt als werk.
''Dat klopt. Werk zie ik dan ook als een balans tussen een deel dat past bij je persoonlijkheid, drijfveren en kwaliteiten en een deel waarvoor je moet compenseren. Dit zijn werkzaamheden die je niet het leukst vindt of waar je de meeste energie van krijgt. De vraag is of mensen niet te veel en te vaak compenseren. Als je geregeld heel vermoeid thuiskomt, dan kan dit een signaal zijn dat deze verhouding uit balans raakt. Mogelijk draai je te veel op compensatie en vervul je taken en rollen die niet goed bij je passen. Tuurlijk kan dit tijdelijk zijn en ervaart elk persoon dit anders. Mensen kunnen heel lang doorgaan in deze modus.''

Geef je mensen bevestiging over wie ze zijn?
''Daar komt het wel vaak op neer. Ik houd mensen een spiegel voor waarin ze hun gedrag en persoonlijkheid zien, maar wel vanuit de positieve gedachte aan wat wel kan. Soms is dit iets wat men al wel weet en bevestigd wil krijgen, soms leidt het tot nieuwe inzichten. Uiteindelijk bepaalt men zelf hier iets mee te doen.''

Doen de meeste mensen dat?
''Uiteindelijk wel, hoewel een nieuwe baan overigens niet altijd de oplossing is. Het komt vaak voor dat er binnen de huidige baan aspecten kunnen worden aangepast in goed overleg met de werkgever. Zo ben ik eens een boekhouder tegengekomen die van nature heel creatief was, maar behoorlijk in een keurslijf moest opereren. Dat werkte benauwend. Uiteindelijk kreeg deze persoon, naast zijn taken als boekhouder, ruimte mee te denken over processen en hoe zaken slimmer aangepakt konden worden. Dat gaf hem ruimte weer in balans te komen en was prachtig om te zien.''

Wat inspireerde je verder te gaan met casemanagement?
''Hoewel mijn bedrijf goed liep, voelde het ergens alsof ik op een rijdende trein bleef zitten. Ergens voelt dat best gek, omdat ik geregeld mensen spreek over de koers van hun werkende leven. Toen ik gaandeweg de vraag kreeg ook 2e spoortrajecten te gaan doen, kwam er voor mij een nieuwe koers in beeld. Ik startte met de opleiding Regie op Verzuim (ROV) om de nodige kennis van wet- en regelgeving op te doen. De opleiding greep mij volledig. Ik vond het boeiend en heerlijk om weer in kennis te graven. Daarom volgde direct daarna de opleiding Register Specialistisch Casemanagement (RCM).''

Past het bij je karakter om zo geprikkeld te worden door een opleiding?
''Dat denk ik wel. Ik word namelijk blij van doorgronden, begrijpen, weten, oplossingen zoeken, verbinden en adviseren. Allemaal aspecten die ik nu vind in mijn werk als Casemanager. Het is daarnaast voor mij een vak waar ik nieuwe dingen kan leren en waar al mijn ervaringen tot nu toe op een mooie manier samenkomen.''

Je bent als assessor en trainingsactriceook ook nauw betrokken bij opleider CS Opleidingen. Hoe is dat zo gekomen?
''Initieel vanwege de opleidingen ROV en RCM die ik heb gevolgd. Hierin wordt gebruikgemaakt van assessments en rollenspellen met acteurs. Daarnaast ben ik zelf opgeleid en had ik de nodige ervaring als trainingsactrice en (loopbaan)assessor. Hoe mooi zou het zijn dit toe te passen in dit vakgebied? Nadat ik mijn opleidingen had afgerond, ben ik in gesprek geraakt met CS Opleidingen. Inmiddels ben ik assessor voor de opleiding RCM en actrice in diverse opleidingen. Ik zie het als een ideale combinatie tussen mijn ‘oude’ en ‘nieuwe’ loopbaan.''

Waarom is er eigenlijk zoveel werk voor Casemanagers?
''Enerzijds omdat er relatief veel verzuim is, anderzijds omdat verzuim echt een vak is. Dat onderschatten werkgevers, heel begrijpelijk, weleens. Verzuim komt erbij, terwijl er veel wet- en regelgeving is waar je je als werkgever aan moet houden. De financiële consequenties zijn daarnaast fors als je hierin verzaakt. Denk aan loonsancties of verzuim dat onnodig lang duurt. Het adviseren op alle fronten, maakt ons als Casemanagers waardevol. Wij houden alle ontwikkelingen bij, kunnen vanuit verschillende perspectieven naar verzuim kijken en handelen op basis van de meest reële afwegingen. Vanuit de menselijke én zakelijke maat.'' 

In veel organisaties behoort verzuim tot het takenpakket van de HR-afdeling. Waarom ben je dan toch nog nodig als gespecialiseerd Casemanager?
''HR werkt in de meeste organisaties aan meer dan alleen verzuim. Ook hier kan sprake zijn dat verzuim erbij komt, er specifieke kennis mist of er simpelweg te veel verzuim is om er adequaat mee om te gaan.''

Het eigen-regie-model maakt lijnmanagers verantwoordelijk voor het managen van verzuim. Wat is volgens jou het belangrijkste om dit model succesvol toe te passen?
''Het besef dat, ook al is het belangrijk, niet elke manager hierop zit te wachten. Weet aan wie je het vraagt en vraag of de ‘verzuimtaak’ in de juiste handen ligt. Daarnaast moet je er voldoende tijd voor creëren. Niet dat het de gehele agenda overneemt, maar zorg ervoor dat verzuim een vaste plek krijgt in de vaste werkzaamheden. Desnoods vervangt het iets anders. Zo maak je het belang duidelijk en hangt het minder af van de eigen afweging welke verzuimtaken wel of niet worden opgepakt.''

Je werkt tot nu toe bij arbodienstverleners en verzekeraars als Casemanager. Wil je nog eens inhouse bij een werkgever aan de slag?
''Ik zou zeker eens een inhouse opdracht willen doen. Nu werk ik aan allerlei verzuim- en WGA-dossiers voor verschillende organisaties. Erg divers en interessant, maar het draait daardoor iets meer om de aantallen. Ik kan mij niet permitteren te veel te richten op één dossier of situatie. Door inhouse te werken, stel ik mij voor dat dit wel mogelijk is en ik ook met verzuimbeleid aan de slag kan. Strategisch meedenken en op een praktische manier de lijnen uitzetten, past bij mij. Daarnaast blijf je, ook na re-integratie, langer betrokken bij de verzuimende medewerkers waar je mee werkt. Als loopbaanadviseur vond ik het ook altijd boeiend contact te blijven houden met de mensen waar ik bij betrokken was.''

Hoe zie jij jouw toekomst?
''Misschien is het raar als ik zeg dat ik verliefd ben geworden op mijn vak als Casemanager. Toch voelt het zo. Ik beoefen een vak waarvan ik denk dat ik daar tot mijn pensioen heel gelukkig in kan zijn. Op dit moment heeft dat, in een opdracht van vier dagen per week als Casemanager WGA bij een verzekeraar, mijn focus. In de toekomst wil ik de combinatie vinden in het werken als Casemanager, assessor en trainingsactrice. Dat is het pallet waar ik, in mijn eigen loopbaanscan op ben uitgekomen. Zo wil ik mijn toekomst als ondernemer vormgeven''

Ontdek Samen Zelfstandig