Risicobeheersing een vak apart

Verhalen inspireren. Daarom werken we de verhalen uit van de mensen die bij Rochewood werken. En dat doen ze in allerlei rollen bij allerlei organisaties. Dit keer het verhaal van Erwin (Acceptant). Wat komt er bij kijken als een verzekeringsportefeuille opnieuw wordt beoordeeld? Hebben verzekeraars voldoende grip op risico's? En wat is er in 20 jaar tijd veranderd in zijn vak? Erwin vertelt het je!

Verhalen: Werken als Acceptant

Erwin, je loopt al een tijd mee in de interim- en verzekeringswereld. Je bent freelancer geweest en hebt bij verschillende detacheringsbureaus gewerkt. Nu maak je stap van Rochewood naar a.s.r. Waarom is het nu het juiste moment?
''Die keuze is niet van de een op andere dag gemaakt, maar een geleidelijk traject geweest. Hoewel ik ruim 8 jaar als freelancer allerlei mooie opdrachten heb kunnen doen, is er ook een hoop veranderd. Zo heeft de wet DBA (of interpretatie hiervan) bij veel opdrachtgevers terughoudendheid gecreëerd om freelancers in te huren, waardoor je voor bepaalde opdrachten toch in dienst moet bij een detacheerder. De zelfstandigheid waar je voor hebt gekozen gaat daardoor deels verloren.

Daarnaast kende ik a.s.r. als organisatie al goed dankzij een eerdere opdracht die ik in het verleden heb vervuld. Toen ik 1,5 jaar geleden via Rochewood weer terugkwam bij a.s.r voelde het als thuiskomen. Ik had toen al besloten als er een mooie kans voorbij zou komen, ik zou solliciteren.''

Wat laat je voor je gevoel achter je door de detachering uit te gaan?
''Dat zal vooral de afwisseling zijn in de organisaties waar je werkt en de dijk aan ervaring die je daardoor op doet. Via de detachering kun je allerlei organisaties en culturen ervaren. In mijn geval kon ik de wereld van verzekeraars en tussenpersonen afwisselen. Die kennis en ervaring neem je vervolgens weer mee naar volgende opdrachten. Ik heb ervaren dat je als gedetacheerde kracht juist daarom wordt gewaardeerd. Die afwisseling ga ik wel missen.

Daarentegen komen er ook andere aspecten bij kijken als je in de detachering werkt. Waar je overigens bewust voor kiest, maar die beter passen in bepaalde levensfases. Zo heb je, omdat je voor verschillende organisaties werkt, soms meer reistijd en maak je langere dagen voor die ene uitdagende opdracht. Je kiest ervoor om in jezelf te investeren en dat geeft soms druk om te presteren en jezelf verder te ontwikkelen. Het kan heerlijk zijn, omdat je echt merkt dat het je focus geeft en je verder brengt. Je moet er alleen wel klaar voor zijn om echt werk van jezelf en je vak te maken.''

De meningen zijn nogal verdeeld of het verstandig is je toekomstig vertrek vooraf te bespreken met je werkgever. Toch hebben wij dit samen wel gedaan. Hoe heb je dit aangepakt?
''Door het vooraf uit te spreken en er niet geheimzinnig over te doen, weet je van elkaar wat je kunt verwachten van de samenwerking. Zo komt het uiteindelijke besluit voor niemand als een verrassing en werk je eerlijk en zuiver met elkaar samen. Qua openheid, eerlijkheid en de persoonlijke benadering heb ik Rochewood altijd heel positief ervaren. Tijdens mijn werk als Rochewood-professional, maar net zo goed nu ik de overstap maak naar a.s.r. Wat dat betreft vind ik het jammer om de club te verlaten, maar blijf ik trots en oprecht ambassadeur.''

Verhalen: Werken als Acceptant 2

En daar zijn we blij mee! Nu werk je bij a.s.r. als Portefeuillebeheerder zakelijke brandverzekeringen, kortweg Acceptant. Vertel, wat houdt jouw werk in?
''Je kunt er inderdaad verschillende namen aan hangen. Ik ben verantwoordelijk voor het opnieuw beoordelen van risico’s die onze relaties in de provinciale portefeuille hebben ondergebracht. Dat betekent dat ik goed kijk naar het risico dat door a.s.r. is verzekerd en bepaal of een verzekering en bijbehorende premie daar nog voldoende op aansluit. Aansluitend adviseer ik over aanvullende preventiemaatregelen of bepaal ik of er extra clausules in de verzekeringspolis nodig zijn. Mijn specialisme is gericht op brandverzekeringen waar milieuschadeverzekeringen met betrekking tot het asbestrisico aan verbonden zijn.''

Sinds 1993 zijn asbestdaken voor nieuwbouw al verboden en uiterlijk 2024 moet Nederland asbestvrij zijn. Waarom zijn jullie er anno 2018 dan nog steeds zo druk mee?
''Tot recent werd asbestrisico standaard meeverzekerd. Tot bleek dat asbestschade voortkomend uit brand een behoorlijke kostenpost is. Daarom heeft a.s.r. vorig jaar de voorwaarden voor milieuschadeverzekeringen herzien en is asbest sindsdien optioneel mee te verzekeren. Dit gecombineerd met de keuze om de gehele portefeuille opnieuw te beoordelen op deze voorwaarden, maakt dat we er vandaag de dag veel werk aan hebben.''

Wat beweegt verzekeraars om verzekeringsportefeuilles opnieuw te beoordelen?
''Vooral als blijkt dat er een verkeerde verhouding ontstaat tussen premieopbrengsten en schadelast. Het kan zo zijn dat schades in het verleden minder vaak voorkwamen waardoor er lagere premies konden worden gerekend. Komt een schade vaker voor of neemt de schadelast per geval toe, dan kan het zijn dat je eerdere premie niet meer dekkend is en je als verzekeraar structureel meer uitkeert dan wat je ontvangt. Voor elk bedrijf is dat een risico waar je op termijn wat mee moet. Dat geldt ook voor verzekeraars.''

Jouw ‘klanten’ zijn eigenlijk de tussenpersonen die vervolgens de verzekerde eindklant adviseert
''Ja, daar komt het wel op neer. Verzekeraars werken met tussenpersonen die werken als verkoop- en advieskanaal richting eindklanten die daadwerkelijk de verzekering afnemen. Wij doen ons hernieuwde premievoorstel dan ook aan de tussenpersoon die het vervolgens aan de klant voorlegt. Overigens gaat diezelfde tussenpersoon ook bij andere verzekeraars inventariseren of de verzekering dan elders onder gebracht moet worden. Je loopt als verzekeraar dus wel risico om klanten te verliezen als jouw premie of voorwaarden onvoldoende concurreert met die van een ander.''

Hebben verzekeraars voldoende grip op risico’s met een toekomstig grote schadelast?
''Haha, dat is precies dé uitdaging voor elke verzekeraar. Niemand heeft een glazen bol waarmee je perfect kunt voorspellen wat voor schades er wanneer gaan komen. Je hebt natuurlijk data uit het verleden en realtime en kunt zo steeds beter relevante verbanden leggen. Toch moet je continu blijven denken aan risicobeheersing en hierop voorbereid zijn, omdat je nooit 100% grip krijgt op wat er gaat gebeuren, maar je wel goed voorbereid kunt zijn op mogelijke scenario’s.''

Nu werk je al ruim 20 jaar als Acceptant. Zo ben je in 1991 al begonnen bij Interpolis. Wat is er in al die tijd veranderd in het vak?
''In essentie is het vak niet veel veranderd. Je blijft als Acceptant onderbouwde afwegingen maken tussen risico, wat het je als verzekeraar oplevert om dat risico op je te nemen en uiteindelijk een tevreden en juist verzekerde klant. Er is natuurlijk wel veel geautomatiseerd en gedigitaliseerd en verzekeringen worden steeds meer in pakketten aangeboden. Die ommekeer heeft ons werk meer divers gemaakt, omdat klanten voor steeds meer verschillende risico’s bij één partij terecht kunnen.''

Denk je dat verdere digitalisering en automatisering jouw werk als Acceptant bedreigt
''Ergens wel, maar voor maatwerk en echt specialisme is er altijd menselijke inbreng nodig. Met name zakelijke risico’s zijn zo uiteenlopend. Daarnaast ontstaan er continu wel weer nieuwe bedrijfstakken, producten en diensten die weer hele nieuwe risico’s met zich meebrengen die we niet gewend zijn om te verzekeren. Denk alleen al aan de enorme groei aan data en bijbehorende cyberrisico’s de afgelopen jaren. Dat biedt elke verzekeraar wel weer kansen.''

En de kansen voor jou zelf?
''Die lopen wat mij betreft parallel zolang je bereid bent om in jezelf te investeren, mee te gaan met verandering en de wil houdt om gewoon heel erg goed in je vak te zijn. Misschien moet je ook wel een klein beetje een vakidioot zijn.''