Geen ervaring, toch de baan?

Je hebt het misschien al eens gedaan: solliciteren naar een baan waar je nog niet ervaren in bent. Je wilt graag en ziet het jezelf echt doen. Aan motivatie geen gebrek. Er vervolgens naar solliciteren resulteert vooral in afwijzingen of zelfs een gebrek daaraan. Toch blijf je hopen op die ene kans. De kans om zonder ervaring de baan te krijgen die je het liefst wilt.

Interview: Geen ervaring toch de baan

Ook wij als bemiddelaar worden ingeschakeld om veelal ervaren mensen te vinden die onze opdrachtgevers zelf maar moeilijk kunnen vinden. Daar zijn we goed in. Toch zijn soms de leukste en beste matches juist degene waar we ervaring grotendeels los kunnen laten. Zoals we dat voor onze opdrachtgever Ridder Letselschade hebben kunnen doen.
 
Met de start van zowel Huibert als Heleen, hebben we twee mensen bemiddeld naar hun eerste baan als Belangenbehartiger in de letselschadebranche. Een baan waar ze beiden nog helemaal geen ervaring in hadden. Hoe hebben ze deze stap ervaren? En hoe wordt de arbeidsmarkt gezien door het talent dat overal gezocht lijkt te worden?

Heleen en Huibert. Recent zijn jullie begonnen bij Ridder Letselschade. Vertel, hoe zijn de eerste weken gegaan?
Huibert: ''Op zich goed, ondanks dat alles nieuw is en er best veel op je afkomt. Gelukkig kende ik de software die ze hier gebruiken, waardoor ik gelijk al de lopende dossiers in kon duiken. Door mij eerst hierin te verdiepen, kreeg ik sneller gevoel bij het werk dat ik ging doen. Vervolgens heb ik de weken erna uiteengezet wat per dossier precies de vervolgstappen zijn. Die vervolgstappen ben ik nu aan het zetten.''
 
Heleen: ''Bij mij is wel het iets anders gegaan dan bij Huibert. Ik kende de software die hier gebruikt wordt namelijk nog niet, dus de eerste week bestond vooral uit het leren kennen van alle programma’s en systemen. Best pittig, maar door veel met collega’s samen te zitten krijg je het snel genoeg onder de knie. Ik heb vooral tijd gestoken in het begrijpen van wat iedereen hier doet. Zo snap ik mijn eigen rol ook beter. Verder ben ik samen met Tjip (directeur en letselschadespecialist) op bezoek geweest bij cliënten. Inmiddels heb ik ook al een keer zelfstandig een cliënt bezocht.''
 
Jullie zijn allebei zonder ervaring als Belangenbehartiger aangenomen. Waarom wilden jullie juist deze stap zetten?
Heleen: ''Ik had al langer de wens om in het letselschadevak werkzaam te zijn. Dit is eigenlijk aangewakkerd toen ik als stagiair werkte bij een advocatenkantoren gericht op letselschadezaken. In dit vak heb je aan de ene kant het hele persoonlijke aspect waar je veel voor een slachtoffer kunt betekenen. Aan de andere kant heb je het zakelijk aspect waar je onderhandelt met de verzekeraar of tegenpartij over aansprakelijkheid en de uitkering die volgt. Juist die combinatie spreekt mij aan.''
 
Huibert: ''Mijn interesse in het vak is denk ik begonnen toen ik zelf te maken kreeg met een ongeval. In de nasleep daarvan kwam ik niet alleen in aanraking met letselschade, maar ook met het werk dat er allemaal bij komt kijken. Dat intrigeerde mij. Niet veel later heb ik een administratieve baan aangenomen bij een letselschadebureau om nog meer over het vak te ontdekken. In combinatie met mijn studie Rechtsgeleerdheid is de interesse vervolgens alleen maar verder gegroeid.''
 
Belangenbehartiger en Letselschadebehandelaar. Er zit nogal wat verschil tussen beide rollen. Hoe zien jullie dit en hadden jullie van tevoren een voorkeur?
Heleen: ''Van tevoren niet per se, maar als ik kijk naar de twee rollen dan voel ik mij fijner in een rol als Belangenbehartiger. Met name omdat je de slachtoffers thuis bezoekt. Ik kan deze bezoeken en de toegevoegde waarde hiervan waarderen. Voor het slachtoffer betekent het veel, maar zeker ook voor mijzelf als Belangenbehartiger. Je kunt met eigen ogen zien wat een dossier je op afstand vertelt, maar juist ook de dingen die het dossier je niet vertelt. Je leert het slachtoffer, de situatie en omstandigheden veel beter kennen.''
 
Huibert: ''Ik denk dat het werken als Belangenbehartiger ook beter bij mij past. Voor mijn gevoel zou ik, als ik bij een verzekeraar als Letselschadebehandelaar zou werken, aan de kant werken waar kostenbesparing meespeelt. Ik denk dat klachten die minder goed hard te maken zijn daardoor sneller in twijfel worden getrokken, wat op zich logisch is. Terwijl ik juist als Belangenbehartiger het slachtoffer met deze klachten kan bijstaan en vertegenwoordigen. Dat laatste doe ik liever.''
 
We horen en zien vaak vacatures in deze branche voorbijkomen waar er vooral ervaring wordt gevraagd. Hoe hebben jullie de arbeidsmarkt als starters ervaren?
Huibert: ''Voordat ik ging solliciteren, dacht ik dat het wel mee zou vallen om een baan te vinden die bij me zou passen. Dit bleek eigenlijk ook wel zo te zijn. Hoewel ik van een oud-collega hoorde dat solliciteren ook echt tegen kan zitten. Ik weet 100% zeker dat hij voor veel bedrijven echt een aanwinst gaat zijn. Als ik dan hoor dat hij niet eens een reactie krijgt op zijn sollicitatiebrieven, dan kan ik dat maar moeilijk begrijpen. Ik zal het dan wel getroffen hebben, denk ik maar.''
 
Heleen: ''Ik zie de arbeidsmarkt voor starters niet zo goed in. Mijn ervaring is dat het echt moeilijk blijft als starter vlot aan een echt goede baan te komen. Dan bedoel ik een baan waarvan je vooraf voor ogen hebt dat deze bij je past en waarin je langere tijd werkzaam wilt blijven. Zo heb ik zelf een tijd op een callcenter gewerkt. Niets ten nadele daarvan, maar ik wilde meer. Toch werd ik telkens afgewezen op ervaring. Kijk je naar vacatures, dan zie je ook bijna overal dat er wel om 2, 3 en soms meerdere jaren aan werkervaring wordt gevraagd. Je hoopt en wacht dan echt op een kans die je van iemand onderweg moet krijgen.''
 
Toch hoor je in de media geregeld over een ‘war for talent’. Bedrijven beconcurreren elkaar volop om maar als beste, leukste, meest inspirerende werkgever gezien te worden door jong talent.
Heleen: ''Klopt! Toch heb ik dat dat in de praktijk niet zo ervaren. Hetzelfde werd mij ook al duidelijk toen ik meedeed aan het Young Professional programma van het Platform Zakelijke Dienstverlening Leeuwarden. In dit programma maakte je deel uit van een projectgroep van starters op de arbeidsmarkt die werkzaam waren bij een van de aangesloten bedrijven van het platform. Met deze groep gingen we aan de slag met de vraag hoe we jonge professionals konden behouden in de omgeving Leeuwarden. Uiteindelijk hebben we zelf een project bedacht waarvan wij dachten dat dit zou bijdragen aan het behoud van de jonge professionals. De aanname bestond namelijk dat veel jonge professionals naar de randstad trekken vanwege werk. Dit ervoeren lokale bedrijven als een probleem, want er was zo te weinig talent om vacatures mee te vervullen.’’
 
En klopte die aanname?
Heleen: ''Zeker! Maar als je dan keek naar de vacatures die dezelfde bedrijven stelden, dan las je overal dat er om ervaren mensen werd gevraagd. Daar kom je als starter niet tussen. Dan is het dus logisch dat je het elders gaat zoeken.''
 
Huibert: ''Precies dit herkende ik ook wel toen ik zocht naar vacatures. Het viel mij vooral op dat veel werkgevers inderdaad vragen om ervaring. Ik kwam in dit geval net een vacature tegen waar dit voor de verandering eens niet werd gevraagd. Ook de vacaturetekst sprak mij aan. Concreet en aansprekend. En er werd tenminste niet geheimzinnig gedaan over de opdrachtgever/werkgever. Als dat gebeurt haak ik echt af.''
 
Hoe hebben jullie onze sollicitatieprocedure, waaronder onze selectiemiddag ervaren?
Heleen: ''Ik noem deze sollicitatieprocedure 'solliciteren 2.0', omdat het zo anders was dan andere sollicitatieprocedures. Dat begon al bij het eerste gesprek via Skype. Normaal ben ik daar niet zo van, maar ik moet zeggen dat het wel heel fijn werkte en ook wel past in de digitale wereld van nu. Het meest bijzondere vond ik de selectiemiddag daarna met Rochewood op kantoor van Ridder.''
 
Huibert: ''Snel! Ik was overigens een van de laatsten die het traject instapte. Dat zal ongetwijfeld meespelen. Het ging in mijn geval van een telefonisch gesprek van 45 minuten naar een eerste gesprek op kantoor van Rochewood. Heel kort daarna volgde de selectiemiddag die inderdaad echt wel wat anders was dan ik ooit heb meegemaakt. Overigens in positieve zin hoor!''
 
Hoe hebben jullie de selectiemiddag ervaren? Wat vond je het lastigst?
Heleen: ''Nou voor mij was het niet geheel nieuw. Ik heb namelijk een keer eerder meegedaan aan een selectiemiddag van Rochewood waar ik het net niet was geworden. De spanning voor nieuw en onbekend was dus een stukje minder. Jezelf voorstellen aan de hand van een voorwerp bleef ik wel lastig vinden. Ook de tweede keer.''
 
Huibert: ''Het is ook wel bijzonder om met de andere sollicitanten samen zo’n middag te beleven. Eigenlijk je concurrenten die dag. Het onderdeel dat Heleen noemt vond ik ook pittig. Je hebt maar 4 minuten om een presentatie te geven dat wel ergens op moet slaan. Iets dat creatief genoeg is zonder dat het totale onzin wordt. Ook het tienminutengesprek daarna, waar compleet willekeurige vragen werden gesteld en waar ongetwijfeld een gedachte achter zat, vond ik lastig. Gelukkig ben ik er goed genoeg uitgekomen om de baan te krijgen.''
 
Jullie maken ons nu wel nieuwsgierig. Welk voorwerp hebben jullie meegenomen?
Huibert: ''Het slot van mijn motorfiets. Het ongeval dat ik heb meegemaakt was ook op de motor. Een slot gebruik je om iets veilig te stellen, maar ook om weer iets los en vrij te maken. Dat laatste, dat heeft goede letselschadebehandeling voor mij betekend.''
 
Heleen: ''Ik heb een zwart tasje meegenomen van mijn vakantie. Opgepikt op een van de vele markten op Bali. De kleur van het tasje zegt op die markt hoe goed je bent in onderhandelen. Zwart staat voor de beste onderhandelaar die je ook alleen maar krijgt door te onderhandelen. Laat dat nou net een van de belangrijke competenties zijn in het vak van Belangenbehartiger. Daarnaast had ik dit tasje gevuld met zelfgemaakte hapjes die iets vertellen over mijn persoonlijkheid, mijn hobby`s en het feit dat ik van de boerderij kom. Ik heb dus geprobeerd ook iets persoonlijks over mezelf te vertellen.''