Een bewuste keuze

Om jullie mee te nemen in het inzicht dat ik de afgelopen tijd heb opgedaan, en nog dagelijks opdoe, ben ik gestart met een serie blogs over Casemanagers. Over hun rol en mogelijke meerwaarde, de verschillende expertises en nog veel meer. Na eerdere edities over het belang van een goede regisseur en de kansen van taakdelegatie, vandaag de derde in deze serie: Een bewuste keuze.

Over het algemeen kunnen we stellen dat elke Casemanager zich (in)direct bezighoudt met de re-integratie van verzuimende (ex-)werknemers. Regie op verzuim dus, gericht op schadelastbeheersing voor de werkgever en vanuit het belang van de verzuimende medewerker om zo snel mogelijk weer aan het werk te gaan. Waarbij trouwens ook voor die persoon geldt dat op den duur sprake gaat zijn van ‘schadelast’ als gevolg van verzuim.

Nu zou je kunnen denken dat elke Casemanager dus in feite hetzelfde werk doet. Dat het niet uitmaakt of je persoon A of B een dossier laat oppakken, als beiden hetzelfde diploma op hun cv hebben staan. Niets is echter minder waar. Casemanagement biedt een scala aan expertises, gekoppeld aan zowel de competenties die een professional meebrengt als de drijfveren die de betreffende persoon naar het vak hebben gebracht. Bovendien is casemanagement een functie die qua uitvoer enorm afhankelijk is van de sector waarin je werkzaam bent. De Wet Verbetering Poortwachter bepaalt weliswaar de kaders, een Casemanager die zijn vak verstaat bepaalt daarbinnen zijn eigen weg.

Een voorbeeldcasus: Jan werkt als Casemanager bij een groot uitzendbureau, Marion is Casemanager bij een grote scholengemeenschap. Beiden zijn als interimmer werkzaam en zijn Register Casemanager. De belangen en uitdagingen waarmee zij dagelijks te maken hebben, zijn echter een wereld van verschil.

Voor Jan geldt bijvoorbeeld dat elke verzuimdag grote invloed heeft op de winstmarge van het uitzendbureau. Daarnaast kan hij te maken hebben met zowel verzuimende intercedenten (of andere eigen medewerkers) als tomatenplukkers (of andere uitzendkrachten). Bij die laatste groep kan ook nog eens sprake zijn van een taal- en cultuurbarrière.

Marion aan de andere kant, heeft zo haar eigen issues. De omgeving waarin zij werkt is zo verzorgingsgericht dat tegen medewerkers is gezegd ‘maar even rust te nemen’ als de werkdruk ze teveel werd, waardoor ze uiteindelijk al tijdenlang thuis zitten. Bovendien is Spoor 1 nogal een uitdaging: hoe laat je een leraar met een burn-out re-integreren in de eigen organisatie?

En stel nu dat beide organisatie werken volgens het Eigen-Regiemodel. Dan vormt dat voor Jan en Marion nóg een verschil. Allebei moeten ze dan leidinggevenden coachen en begeleiden, maar qua competenties worden heel andere zaken van hen gevraagd. Een leidinggevende in de uitzendbranche zal in de regel immers een andere persoonlijkheid hebben dan een basisschooldirecteur. Waar de een misschien gecoacht moet worden op het voeren van een goed gesprek, zal de ander mogelijk hulp nodig hebben bij het voldoen aan de regels binnen de Poortwachter-periode.

Het moge duidelijk zijn dat Jan en Marion een op papier dezelfde functie, heel anders moeten invullen.

Dit voorbeeld zou ik nog kunnen uitbreiden met zaken als eigenrisicodragerschap Ziektewet of WGA (en daaraan gerelateerd de Werkhervattingskas), taakdelegatie, conflictsituaties, of projecten zoals de integratie van een nieuwe arbodienst. Allemaal zaken die maken waarom een specifieke Casemanager ergens wel of niet past.

Ik verbaas me er met dit in gedachte soms over als ik weer een oproep op LinkedIn voorbij zie komen. Hier wordt een Casemanager gezocht, daar heeft iemand nog wel wat uurtjes vrij en misschien is deze vage oproep wel wat voor die persoon. Alsof Casemanagers wel altijd uitwisselbaar zijn dus.

Voor mij staat centraal waarom iemand Casemanager is geworden. Welke passie of ervaring heeft daartoe geleid. Is dat bijvoorbeeld iets voor mensen willen betekenen, financieel succes boeken of een eigen periode van verzuim en re-integratie? Verschillende drijfveren die vaak tot geheel andere specialismes leiden.

Laten we onderkennen dat de ene Casemanager de ander niet is. Dat het goed is na te denken over de context waarin iemand zijn werk moet gaan doen. Stil te staan bij de reden die een organisatie heeft om een verzuimspecialist in te zetten. Doe niet zomaar iets, maar maak een bewuste keuze voor de professional die recht doet aan de situatie.

Ik realiseer me dat ik nog heel veel punten openlaat, wellicht zelfs nieuwe vragen bij je oproep. Stel die in reactie op deze blog ook vooral, zodat ik hier later in de serie op kan terugkomen. Voor nu hoop ik dat je helder is dat Casemanagers weliswaar allemaal specialisten zijn, maar dat ze allemaal hun eigen specialismen hebben.

En waarom ik het zo interessant vind in een zo onderscheidende markt actief te zijn.